.::MUZOL::. - Recenzja: RUSH - ''LIMELIGHT. RUSH W LATACH 80.''

RUSH - ''LIMELIGHT. RUSH W LATACH 80.''

Rush, to bezsprzecznie, jeden z najbardziej kreatywnych i ambitnych zespołów rockowych wszechczasów. Ostatnio wszystkich fanów w Polsce zelektryzowała wiadomość, że to legendarne trio zagra w naszym kraju koncert w 2027 roku. Dlatego też ukazał się drugi tom książki o Rush ukazujący dokonania zespołu z lat 80-tych. Książkę napisał bardzo doświadczony kanadyjski dziennikarz muzyczny, znany głównie z publikacji o muzyce metalowej.

Jak wiadomo, lata 80-te nie były specjalnie przyjazne muzyce progresywnej, która rozkwitła w drugiej połowie lat 60-tych. Dlatego też Rush przechodzi swoistą przemianę – powoli zaczynają znikać długie suity na rzecz krótszych, bardziej przebojowych kompozycji. Zmienia się też brzmienie zespołu – gitara została przesunięta na drugi plan, a na przód wysunęły się instrumenty klawiszowe. Nowa formuła spodobała się większości dawnych fanów – świadczą o tym chociażby ogromne sukcesy komercyjne takich płyt jak np.: ‘’Pernament waves’’ czy też ‘’Pernament waves.’’

Historię opowiadają głównie sami muzycy, którym Popoff często oddaje głos. Poznajemy kulisy powstania poszczególnych płyt, pracy z producentami, relacji z innymi zespołami. Szczególnie ciekawe są dla mnie analizy krytyczne albumów zespołu. Co ważne, autor nie podchodzi do Rush bezkrytycznie – potrafi wytknąć błędy i nietrafione decyzje zespołu.

Popoff, w bardzo analitycznych sposób, ukazuje także tło lat 80-tych, w których królował głównie pop, a nie rock progresywny. Wiele zespołów (takich jak właśnie jak nasze trio z Kanady czy też YES) było zmuszonych wówczas do zmian stylistyki po to, aby utrzymać się na scenie. Rush wyszedł z tej próby obronną ręką (choć byli i tacy, dla których te zmiany stylistyczne w zespole poszły za daleko).

Bilans tego co zrobił zespół w latach 80-tych przemawia jednak na korzyść zespołu – siedem albumów studyjnych i dwa koncertowe. Mało która grupa progresywna umiała wówczas być tak bardzo aktywną wydawniczo.

Książka jest napisana bardzo przystępnym, żywym językiem. Liczne wypowiedzi samych muzyków, producentów, fanów, przyjaciół zespołu czynią narrację autora jeszcze bardziej ciekawą. Jedynym minusem książki jest brak kolorowych zdjęć – może ze względów oszczędnościowych? Nie zmienia to faktu, że książkę czyta się jednym tchem. Dlatego gorąco polecam tę publikację nie tylko zdeklarowanym fanom Rush, ale też wszystkim miłośnikom szeroko pojętej muzyki progresywnej. Pozostaje też czekać na trzecią część historii Rush.